Бо ту ҳар чӣ рӯзҳоям офтобӣ, офтобӣ,

Бо ту ҳар чӣ шомҳоям моҳтобӣ, моҳтобӣ.

Орзуи ошиқона зистан дар ман шукуфад

Тоза аз нилуфару сабзу тар аз гулҳои обӣ.

Ман бол мекушоям то бар фалак фазоям,

В-арна ба ин пару бол баҳри чиву чароям?!

Чун мерасам ба нуҳсар бар рағми тираҷонҳо,

Нуҳ осмони дигар он сӯй  во намоям.

Мо сина кушуда ба фалакҳои кабудем,

Бар олами он сӯи фалак дарби^[1] вурудем.

Ин даҳр чу бедор зи бедории дилҳост,

Дар хоби гарон як мижа мо кай биғунудем?!

Ба ту, эй Худойи Борӣ,

                              ки ба адл мубтадоӣ,

Ба сипосу бо таҳайюр

                              ба лаб орам иддиое,

Ки бигӯ, чӣ сон таҳаммул

                              кунӣ ин фиребу найранг,

Агар аз баҳор имрӯз    натавон паём гуфтан,

Ба шукуфаҳои фардо   натавон салом гуфтан.

Агар аз чаман нахезад саҳаре насими Наврӯз,

Даму накҳати гул ояд  магар аз «калом» гуфтан.

Ба ҳазор  ҳарфи «ҳалво»       нашавад чу ком ширин,

Нарасад ба гӯш савте фақат аз «мақом» гуфтан.

Эй бомдоди наврӯзӣ, эй ояи аҳуройӣ,

Ин худ биҳишт меояд ё ҳуриёна меойӣ?

Пайғоми анбаринатро аз моварои ҳафт иқлим

Рақсону хушдимоғ орад атри насими саҳройӣ.