Манзилороӣ чӣ кор ояд, дилороӣ бикун,

Аз худороӣ чӣ ҳосил, маҳфилороӣ бикун.

Аз зару симу булӯр равшан нагардад чашми кӯр,

Чашми дил з-инҳо бубанду чашмбиноӣ бикун.

Танпарастон оқибат миранд зери бори тан,

Умри одамро, ки мегӯянд, як дам будааст,

Нек бинам, суҳбати ёрони ҳамдам будааст.

Рӯзи шодӣ, гарчи мегӯянд, бисёр аст ёр,

Он, ки аз шодии ту шодӣ кунад, кам будааст.

Паёми ман ба шумо, дӯстони ҷон, ин аст,

Ки ишқ аз ҳама ширинтарини ширин аст.

Ба ишқ ёр шаведу абад ба он бошед,

Ҳамин маро ба шумо орзуи дерин аст.

Суруди нав шунав аз ишқи дерин Тоҷикистонам,

Ки ширинтар туйӣ аз ҷони ширин Тоҷикистонам.

Гулистонҳои шаҳророи атрият барад дилро,

Куҷо ёбам ба ҳуснат ҳарфи таҳсин Тоҷикистонам.

Дилам ба ёди ту равшан чу офтоб шавад,

Валек дар ғами дури-т адову об шавад.

Биёву васл бидеҳ обу офтоберо,

Ки ҳар чӣ мешавад аз ҳар дуе, савоб шавад.

Адолат дар замин пайдо нашуд, дар осмон ҷустам,

Замин шуд осмон ҳам, чун адолатро дар он ҷустам.

Худовандо, замину осмон, к-эҷоди ҳарфе аз даҳонат буд,

Дигар ман ҳам адолатро чу ҳарфе дар даҳон ҷустам.