Ин чи чашму чи нигоҳу чи табассум, чи такаллум,
Ин чи оҳу, ки ба пушти дили уфтода занад сум.
Оҳуву шохаи гул, муъҷизи ҳусни ду ҷаҳон ӯ
Карда дар рафтану дар қомату рухсор таҷассум.
Байни он дашту гулистон, ки мақоми дилу ҷон аст,
Чи аҷобат, ки кунад ин дили дилсӯхта раҳ гум.
Кӣ тавонад, ки бигӯяд, чи тазодест дар он чашм,
Чашмаи ҷодуву сеҳр аст магар, ё ки тараҳҳум?!
Эй, ки масти майи хумбед, бидонед, ки ҳаргиз
Мастии чашми хумораш набувад ҳеҷ ба сад хум.
Мову уммеди хумори нигаҳе ҳаст аз он чашм,
Ин чи ҷуръат, чи ҷасорат, чи тақозо, чи таваҳҳум?!
Ҳар чи моро расад аз шохаи гул, роиҳа ё хор,
Мову сад узри тасаннову ташаккур, на тазаллум.
Беш аз ин, то ки нафас боқиву дар ҷон рамақе ҳаст,
Номи ширини варо замзама созему тараннум.
***
این چه چشم و چه نگاه و چه تبسم، چه تکلّم،
این چه آه و، که به پشت دل افتاده زند سم.
آه و و شاخة گل، معجز حسن دو جهان او
کرده در رفتن و در قامت و رخسار تجسم.
بین آن دشت و گلستان، که مقام دل و جان است،
چه عجابت، که کند این دل دلسوخته ره گم.
که تواند، که بگوید، چه تضادیست در آن چشم،
چشمة جاد و و سحر است مگر، یا که ترحّم؟!
ای، که مست میی خُمبید، بدانید، که هرگز
مستی چشم خمارش نبود هیچ به صد خم.
ما و امید خمار نگهی هست از آن چشم،
این چه جرأت، چه جسارت، چه تقاضا، چه توهم؟!
هر چه ما را رسد از شاخة گل، رایحه یا خار،
ما و صد عذر تسنّا و تشکّر، نه تظلّم.
بیش از این، تا که نفس باقی و در جان رمقی هست،
نام شیرین ورا زمزمه سازیم و ترنم.