Ман бол мекушоям то бар фалак физоям,
В-арна ба ин пару бол баҳри чиву чароям?!
Чун мерасам ба нуҳсар бар рағми тираҷонҳо,
Нуҳ осмони дигар он сӯй во намоям.
Тайёраи дилу ҷон сайёраи фалакҳост
В-ин нест интиҳоям, ин аст ибтидоям.
Чун хӯшаҳои ангур Парвин, ки шаб дурахшад,
Сармаст дорад он нур чун ҷӯши бодаҳоям.
Боғе шукуфад аз ман дар дашти осмонҳо,
Ақлам ба дил бигӯяд, ин аст муддаоям.
Шаб ҷилвагоҳи бум аст дар фарш, лек дар арш
Қақнус пар кашад бум аз гарди шуълазоям.
Андар ғуруби гулгун бо хандаи ҷигархун
Як офтобам ар рафт, сад офтоб оям.
Нур асту медурахшад дар муҳраҳои ҷонам,
З-ин рӯ ба асли хокӣ аз нуриён фароям.
Аз куфру дин чӣ дорад таслими осмонҳо,
Ин аст ҷустуҷӯям, то ҷон ба он гароям.
***
من بال میکُشایم تا بر فلک فزایم،
و-ارنه به این پر و بال بهر چه و چرایم؟!
چون میرسم به نُهسر بر رغم تیرجانها،
نُه آسمان دیگر آن سوی وا نمایم.
طیّارة دل و جان سیارة فلکهاست
و-این نیست انتیهایم، این است ابتدایم.
چون خوشههای انگور پروین، که شب درخشد،
سرمست دارد آن نور چون جوش بادههایم.
باغی شکوفد از من در دشت آسمانها،
عقلم به دل بگوید، این است مدّعایم.
شب جلوهگاه بوم است در فرش، لیک در عرش
ققنوس پر کشد بوم از گرد شوعلزایم.
اندر غروب گلگون با خندههای دلخون
یک آفتابم ار رفت، صد آفتاب آیم.
نور است و میدرخشد در مُهرههای جانم،
ز-این رو به اصل خاکی از نوریان فرایم.
از کفر و دین چه دارد تسلیم آسمانها،
این است جستجویم، تا جان به آن گرایم.